wees lief

Van de week heb ik me heel erg bezig gehouden met hoe wij mensen met elkaar omgaan. Normaal denk ik daar niet zo over na want het is wat het is toch? Plus wie ben ik om te zeggen wat wel en wat niet oke is. Maar als je er eens op gaat letten is het eigenlijk best schrikken hoe afstandelijk en koud we vaak naar elkaar zijn.

sunset-pink

Eigenlijk wil ik gewoon graag even mijn verhaal delen over pesten. De laatste tijd ben ik daar in mijn hoofd heel erg mee bezig geweest, het verwerken ervan en het besef wat het eigenlijk met mij heeft gedaan. Ik ben als kind heel lang gepest en ik besef nu eigenlijk pas dat het niet eens was omdat mijn innerlijk anders is dan de mensen die toen om mij heen waren. Maar omdat mijn uiterlijk minder mooi was dan van de mensen om mijn heen. Want mijn innerlijk is nog steeds anders dan de mensen om mij heen maar nu ik een mooie vrouw ben geworden is dat allemaal oke.

En dat zet me aan het denken, leven we dan echt in een wereld waar uiterlijk bepaald of je ergens bij hoort of niet? en beseffen de mensen die iemand hebben gepest of dat nog steeds doen wat voor effect dat kan hebben op iemand voor de rest van zijn/haar leven?

Want ook al word ik nu niet meer gepest ik merk nog steeds dat het heel veel effect op mij heeft. Ik ben bijvoorbeeld over alles echt heel onzeker. Met alles wat ik doe vraag ik me af of het wel goed genoeg is. Onzekerheid is geen ramp maar wel als het zo ver gaat dat het je tegenhoud in het leven. Dat je geen baan durft te zoeken omdat je bang bent dat je het niet kan en dat je met mensen moet werken die je niet mogen. Terwijl ik heus wel weet dat je alles kan leren. En het voordeel van het pesten was voor mij altijd dat ik me bezig hield met nieuwe dingen leren, mezelf verder ontwikkelen want echt veel vrienden had ik niet dus ik had heel veel tijd om te leren.

Maar doordat ik niet echt vrienden had heb ik iets heel belangrijks niet echt kunnen leren, een normaal gesprek met iemand voeren. En daar heb ik nog steeds moeite mee. Het lukt me wel maar moeizaam. De meest lange gesprekken die ik in mijn jeugd heb gevoerd waren vaak met de therapeut, dus diepgaande gesprekken geen probleem, maar een simpel gesprek vind ik lastig.

sunset-moon

En doordat ik moeite heb met een simpel gesprek ben ik mensen op afstand gaan houden. Vrienden probeerde ik op een gegeven moment toe te laten in me leven maar als ik het weer in me kop haalde dat ik niet goed genoeg was dan hield ik ze weer afstand. En omdat de vriendschappen dus vaak niet lang waren of vaak meer op afstand waren heb ik nooit de moeite genomen om hier over met ze te praten. Terwijl ze het best zouden begrijpen en me ook vast heel goed konden helpen. alleen de schaamte om zo iets toe te geven  hield me al tegen. Plus ik was altijd al slecht in de juiste timing te pakken om er over te beginnen. Terwijl ik echt fantastische mensen op me pad heb gehad die het juist hadden gewaardeerd als ik ze had verteld hoe ik me voelde, zodat ze konden begrijpen waarom ik afstand nam. Maar ik kon het niet en nu ik het wel kan heb ik het gevoel als of ik niemand meer over heb.

Het zelfde doe ik bij mijn familie. Ik hou van mijn familie echt heel veel en ik zou alles voor ze doen, maar toch hou ik ze op afstand. Niet omdat ik dat wil maar omdat ik bang ben om ze teleur te stellen. En nu voelt het als of ik geen weg meer terug heb. Het liefst wil ik gewoon dicht bij me familie zijn maar ik heb ze jaren lang zover mogelijk op stand gehouden dat ik nu niet meer weet hoe ik het op moet lossen. Misschien zou het heel simpel zijn om er gewoon heen te gaan maar ik durf het niet aan, ik ben bang voor de confrontatie denk ik en vooral om te horen dat ik er niet meer bij hoor. Misschien gebeurt dat niet maar ik denk niet dat ik het zou trekken om dat te horen. Maar ik mis ze allemaal wel heel erg, denk nog vaak aan hoe leuk we het altijd hadden met zijn alle. Maar ik ben gewoon oprecht bang dat ik ze nog meer zal teleur stellen dan dat ik nu al doe.

Maar ik besef nu wel dat ik nu na al die jaren de pesters nog steeds laat winnen elke dag door het niet echt van me af te zetten. En dat moet veranderen, hoe weet ik nog niet maar het moet. En ik blijf hopen dat er ooit een dag komt dat we allemaal stoppen met pesten, maar die dag is nog heel ver weg ben ik bang. Toch blijf ik er graag in geloven dat we ooit op een dag allemaal elkaar zo behandelen als we zelf behandeld zouden willen worden. Het zou de wereld een heel stuk mooier maken dan het nu is. Dan ineens zou je overal blije mensen zien in plaats van alle boze gezichten die je nu overal ziet.

Advertenties

Een gedachte over “wees lief

  1. Iedereen mag er zijn, ook jij! Het leven zit vol met rotte appels, deze appels voelen zich onzeker over zichzelf en projecteren dit op een andere appel om de onzekerheid over zichzelf weg te nemen.
    Je hoort vaak dat pesters ook zelf ooit zijn gepest en het mooie is dat jij dit niet doet. Wees daar trots op ook al heeft het je pijn gedaan!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.