Overleven als daklozen

Voor een paar maanden zijn wij dakloos geweest, wij hadden verwacht dat dit de meest moeilijke tijd ooit voor ons zal worden. Nou zou het niet waar zijn als ik zal zeggen dat het ook niet moeilijk was maar toch ondanks dat het zwaar was was het ook wel een soort van bevrijding. Ik krijg veel vragen over hoe dit voor ons was en hoe wij het geflikt hebben dus ik vertel hier graag meer over.

Toen wij te horen kregen dat wij het huis uit moesten voelde het eerst echt als of de wereld onder onze voeten weg zakte maar na er even goed over na gedacht te hebben besefte we ook wel dat we toch al niet zo veel te verliezen hadden. Geld hadden we niet, spullen ook niet veel en het kamertje dat we hadden was ook meer een nachtmerrie dan een droom. Het was al een plek van onrust en positiviteit was daar ook ver te zoeken. Dus zo erg was het allemaal niet we moesten alleen door pakken, niet bij de pakken neer gaan zetten maar positief blijven en doen wat we konden.

Dit viel natuurlijk niet altijd mee, we hadden geen idee waar we heen konden en wat we konden doen. Maar oplossingen zijn er altijd. We begonnen een tijdje bij mijn moeder. Van uit hier hebben we gedaan wat we konden, ik kreeg al snel een baan aan geboden al was het een baan waar ik me totaal niet oke mee voelde ik moest wel even tot ik wat anders had. En zo kwamen de mee vallers achter elkaar door. Hierdoor geloofde we er echt in dat het allemaal goed zal komen. Maar daar aan vast houden was moeilijk omdat er altijd mensen zijn die je omlaag willen halen, die niet willen in zien dat je alles geeft wat er in je zit en meer. Vooral als die persoon veel in de buurt is word het lastig om in te zien dat je het wel goed doet. De mensen die vinden dat je het goed doet en die wel trots op je zijn laten zich nooit horen en de mensen die overal comentaar op hebben schreeuwen overal boven uit, dit maakt het lastig om vertrouwen te houden en waren we het allemaal eens dat het beter was als we weg gingen daar.

De enige optie die we nog konden bedenken toen was een camping. Het geluk dat we hadden dat dit alles is de zomer gebeurde werd toen alleen ineens een last. Het is heerlijk om op de camping te zijn met het prachtige weer dat we hadden, we zaten op een camping in het centrum en hadden dus alles in de buurt en hadden een heerlijk plekje aan het water alleen wij wisten dat we daar ook snel weer weg moesten omdat de vakantie tijd er aan kwam en alles al vol geboekt zat. Iedere camping die ik belde zat vol, dus ineens veranderde de zomer van een geluk momentje naar een enorme last want we konden geen kant meer op.

het mooie plekje aan het water waar wij normaal zo van konden genieten werd een plekje van pure paniek. Terwijl we daar zaten voelde dat plekje als of het onze laatste plek was waar we heen konden. En wij durfde allebei niet aan te geven dat we het niet meer wisten, wel aan elkaar maar niet aan de mensen om ons heen. Dat plekje wat eerste zo voelde als onze redding. Niet alleen omdat we er de eerste week dat we daar zaten helemaal tot rust kwam maar vooral omdat we vanaf dat plekje in een week tijd zo vreselijk veel vooruit zijn gegaan. we hadden allebei werk, allebei een doel en allebei deden we alles om uit de problemen te komen. Maar als je daarna nergens meer heen kan waar doe je het dan nog voor?

Gelukkig zijn er altijd mensen die willen helpen en zo vonden we toch weer een plekje, een plekje waar we ons wel welkom voelde en wel wisten dat we daar konden blijven tot dat we een oplossing hadden. Natuurlijk voelde we ons een last, omdat je toch bij iemand in zijn eigen ruimte komt en je allemaal moet aanpassen aan elkaar maar het ging zo vanzelf. Het heeft voor ons heel veel veranderd. wij vonden onze rust en in die rust gingen we er volledig voor. Betaalde al heel snel onze schulden af en werd de zomer weer ineens een geluk momentje. Want welke idioot gaat er in de zomer vakantie een huisje zoeken? Nou niet veel mensen maar wij wel. hierdoor hadden we iets om aan vast te houden. natuurlijk moesten we er nog wel op wachten maar we wisten dat we ons paleisje hadden gevonden het enige wat we moesten doen was door zetten en dit deden we ook. We zorgde dat we alles konden betalen en ons huisje mooi konden maken.

maar dit hadden we nooit gekunt als deze geweldige mensen ons niet hadden op gevangen. Door hun konde we ons veilig voelen en alles geven wat nodig was. ineens hadden we geen mensen om ons heen die ons naar beneden haalde maar hadden we mensen om ons heen die ons wilde helpen, wilde luisteren en mee denken. Zij hebben me laten inzien dat er niet alleen maar mensen zijn die oordelen maar dat er ook mensen zijn die kunnen inleven.

als iemand mij vraagt: hoe hebben jullie in zo’n korte tijd zo iets moois opgebouwd? is mijn enige antwoord: positief blijven en niet opgeven.
Voor mijn gevoel is dat ook het enige wat wij hebben gedaan want eerlijk is eerlijk ik heb echt geen idee hoe we heb geflikt hebben. Alles wat normaal niet lukte kon ineens wel en wat er nu ineens zo anders was weet ik echt niet. Ik denk dat we nu een drempel over zijn gegaan, juist omdat we niks te verliezen en het niet erger kon worden maakte het niet meer uit of het zou lukken of niet.

Wij hebben geleerd om te bouwen op elkaar, inplaats van je afsluiten en het zelf op te lossen hebben we het nu samen moeten doen en dat heeft echt de wereld voor ons veranderd. Niks was meer belangrijk, internet en tv hadden we in het begin niet eens dus verstoppen achter een scherm konden we niet. Samen moesten we het leuk maken dus dan maar bort en kaart spelletjes enzo. Dat wat in deze tijd niet meer belangrijk is werd weer belangrijk, simpel weg persoonlijk contact. Leren comuniceren, niet meer weg lopen als het moeilijk word. Het probleem in de meeste relaties was voor ons in 1 klap op gelost. Natuurlijk blijft het moeilijk maar het heeft wel een hoop veranderd.

Ik heb er voor kozen om te lachen om de situatie omdat ik wist dat het niet goed zou komen als ik dat niet deed en pas nu ik op mijn plekje zit laat ik het gevoel toe, nu is het moment dat het verwerkt kan worden. maar het leek mij het beste om er in de situatie zelf zo veel mogelijk om te lachen en kijk waar we nu staan. het is nog niet allemaal perfect maar we zijn een heel eind opweg om alles voor elkaar te krijgen, kosten wat het kost gaan we er voor.

Daarbij ben ik heel bewust gaan kijken naar onze inkomsten en uitgaven, wij leefde altijd dag op dag financieel maar daardoor kwamen wij meestal einde van de rit in de problemen. Als wij iets wilden hebben dan zorgde wij dat wij dat konden halen, totaal niet realistisch dus. Dat hebben we al gelaten, nu zorgen wij eerst dat we de rekeningen betaald hebben en boodschappen kunnen doen en als we wat overhouden gaat daarvan de helft naar de spaarrekening en de andere helft doen we mee wat wij willen. Ook als dat maar een euro is. En zo deden wij eerst per dag boodschappen omdat we niet de ruimte hadden voor meer boodschappen nu doen we dat voor minimaal een week maar vaak voor 2.

Dus wij zijn zo goedkoop mogelijk gaan leven maar kunnen toch optimaal van alles genieten. Soms moeten we iets laten maar de belangrijke dingen kunnen we toch doen met een laag budged. Wil je weten hoe wij dat doen? Dan vertel ik je daar in mijn volgende blog graag meer over.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.